Bu yazıyı 15 Ekim 1990 tarihinde yazmışım. 'Mışım' diyorum çünkü üzerinden o kadar çok geçmiş ki unutmuşum. Liseyi bitirip üniversiteye geçtiğim kışın başı... Ankara'da tüm ortaokul, lise ve üniversite hayatım boyunca kullandığım EGO otobüslerine kıllandığım bir an yazmışım anlaşılan... Buyurun beraber okuyalım... Önümde, bir şeyler yazmaya çabalayıp, (hem) kendimi -ego açısından, hem de EGO’yu kendi... Okumaya Devam et →

Hikaye dinle! Hikaye dinlet! Dedektif Dergi’deki hikayeler artık bir kulaklık ve bir tık uzağında! Hani eskiler hikaye anlatırlarmış ya soba önlerinde toplaşan çoluk çocuğa. Hele bir de kestane çiziverdi mi evin hanımı, değme sen dinleyenlerin keyfine. Artık ne eski hikayeler kaldı ne de o eski hikayeleri anlatan dedeler diye üzülmeyin diye ‘Sen de bir hikaye... Okumaya Devam et →

70'li yılların sonlarıydı. Çocuktuk, evde Philips marka, dışı bordo bakalitten bir radyo türküler söyler dururdu. Beraber söylediğimiz türküler de vardı, solo söylediğimiz türküler de. Evde annem şarkı-türkü söyler, biz de dilimiz döndüğünce eşlik ederdik telgrafın tellerine. 70'ler bitip 80'lere gelinmişti. Benim ilkokul birdeki okuma bayramımda, benden üç buçuk yaş küçük olan erkek kardeşimi türkü söylesin... Okumaya Devam et →

Yoğun tempolu iş hayatınızda --yoğun tempo da ne ola ki? Kim koşturuyor sizi iş hayatında? Herkes futbolcu ya da jimnastikçi mi burada? Tempolu hayat! Sanki bir ki üç, bir ki üç, bir ki üç kıvırarak yürüyor herkes. Evet, kıvıranlar var ama onlar da vals ritmi kullanmıyorlar pek!-- Gene laf karıştı. Ne diyorduk, iş hayatınızda --ne... Okumaya Devam et →