B A L I K H A F I Z A / My Invented Memory
Sadece renkler her zaman aynı renktir / Only the name of the colors stay the same.
Niye dağların başındaki duman hep pare pare? Neden yol vermez o dağlar yare? Niye o zülüf hep dökülür yüze? Dersini almış da ederken ezber, neden sürme gerekmez sürmeli göze? Burnu fındık ağzı kahve fincanı da, alları ben giydim, sen giy kırmızıyı da, dane dane benlerini de gördük yüzünde, aynalı kemeri de vardı ince belinde. Söğüt... Okumaya Devam et →
Metafizik falan dedin de beni benden aldın biliyor musun? Matrix'ten girdik Avatar’dan çıktık a ve q harfleri. Yani ağaçlar filan sadece ağaç değil hepsi birbirine göbeğinden bağlı. E sen de haklısın. Kırmızı hapı mı istersin mavi hapı mı? Mavisi daha pahalı yalnız. O kadar ütopik konuşmaya başladık ki az sonra Dorothy, Teneke Adam, Korkuluk, Korkak... Okumaya Devam et →
Yapmayın böyle şeyler, sonra çizgi filmlerin sonunda oturup ağlıyorum ben… İkinci yazımı (da) Tarama Ucu’nda gördüğüm anda Görevimiz Tehlike filminin jenerik müziği eşliğindeki fitil ateşlenmesi gibi bir şeyler oldu kafamda. Kelimeler turnikelere koşan derbi maçı taraftarları gibi bir darboğazdan geçmek üzere hücum ettiler. Bu darboğaz kalemin ucu. Kelimelerin kafamda attıkları deparının hızına kalemimin hızı yetişemedi.... Okumaya Devam et →
Sonra annesiyle zorla misafirliğe götürülmüş ve misafir yanında konuşulacak konuları bitmiş ergen gibi kalakaldım. Sustum. Ben on beş yaşındayım. Gencim. Ergenim. Baharım. Her biriniz en az kırk yaşında ve bir ayağı çukurda olan sizlerle ne konuşabilirim ki? Annesiyle zorla misafirliğe götürülmeyen zamane çocukları bilmez. Büyüklerin en favori sorusu şudur: ‘Büyüyünce ne olacaksın kuzum?’ Bir bakalım... Okumaya Devam et →
Gönderilir anacım. Gönderilir. Sen hiç dert etme. Hem bak ne diyor adamlar: "Tarama Ucu... klasik anlamda bir çizgi roman dergisi de değil, tam olarak mizah dergisi de..." (Dane dane ayrı de’leri var cümlesinde, cümlesindeee.) Saat sabahın 06.35’i. Normalde dürtseler kalkmam diyeceğim bir saat. Şeytan ya da daha sivri bir şey dürttü, uyandım. Tabii ki bir... Okumaya Devam et →
Rami Kütüphanesi’nde bir araya gelen POYABİR üyeleri.. İstanbul Eyüp’teki Rami Kütüphanesi’ne gittim. Kadınlı-erkekli neşeli bir grubun önce genel kurul adı altında toplantısını izledim. Sonra da aynı grubun yine aynı yerdeki ödül törenine tanıklık ettim. Mesele şu ki, benim yüzümden toplanıyorlar. Ama benim adımı bile anmıyorlar. Ben kim miyim? Ben işte, ben. O hep yerlerde sürünen,... Okumaya Devam et →
2011'den 2021'e kadar 10 sezon yani 10 yıl süren "Shameless" dizisinin ele avuca sığmaz yaramaz çocuğu Jeremy allen White'ı başrolde seyrediyoruz. Yine o yere bakan yürek yakan havasıyla fakat ödüllü bir şef olarak. Dünyaca ünlü fine-dining restoranlarında çalışan şefimiz, erkek kardeşinin işlettiği yerel restoranı devralmak zorunda kalıyor. Olayın üzücü yanı kardeşinin intihar etmiş olması. Chicago'daki... Okumaya Devam et →
The Godfather- Baba (1972) filmini, kitabın yazarı Mario Puzo'yu ve filmin efsane yönetmeni Francis Ford Coppola'yı hatırlatmama gerek yok. Bu dizi, bizi, filmin arka planındaki başka bir isimle tanıştırıyor: Filmin yapımcısı Albert S. Ruddy'yle. Miles Teller'ı Whiplash filminde tanımıştım. Arada bir sürü filmde oynadı ve en son Top Gun: Maverick'te Tom Cruise'un oğlu rolünü kaptı.... Okumaya Devam et →
Claws'un 3. sezonu "WELCOME TO THE QUEENDOM" posteriyle açılıyor. Ben sizi ilk sezondan itibaren kadın dayanışması içeren bir diziyi anlatmak istiyorum. Ama nasıl dayanışma! Hapisten çıkmış Polly. striptiz klüplerden yakasını zor kurtarmış Virginia, ailesince kabul edilmemiş bir eşcinsel Quiet Ann ve yerel uyuşturucu baronu olan Uncle Daddy'nin gelini Jennifer ve Uncle Daddy'nin yakışıklı ve deli... Okumaya Devam et →
B A L I K H A F I Z A / My Invented Memory 